Een verhaal over soefidans en feestvreugde in Lahore, het Parijs van Pakistan...
Het verkeer stroomt om me heen, toeterend en wevend, verdringend en toerend. Een gezin van vijf klampt zich vast aan één motorfiets, terwijl paard en wagen door het stof dat de oranje lucht in spuit, voortrollen.
We gaan de rivier van verkeer in en passeren paarden en vrachtwagens, ezels en tuk-tuks, gepantserde politievoertuigen en roestende schoolbussen.
Ik houd mijn rugzak stevig op mijn schouders vast terwijl we langs een limoengroene Griekse tuk-tuk rijden, bestuurd door een verschrompelde oude man met een verwarde witte baard, en het trottoir opgaan om een patstelling van nog eens duizend motorfietsen te passeren.
De moslimoproep tot gebed spoelt over het verkeer, dat uitdagend is in de hitte, en een paar jonge mannen in vloeiende witte gewaden en groene tulbanden draaien zich om en gaan naar een nabijgelegen moskee.
vakantieblog
Een aap danst aan een ketting en bedelaars strekken hun handen uit naar het verkeer en smeken hun ogen terwijl ze rennen.
We gaan terug de strijd in en verhogen de snelheid en passeren een stel op een motorfiets dat een vier meter lange bamboeladder langs de straat sleept. Splinters vliegen de lucht in. Een dame in een groene boerka kijkt me glimlachend aan, denk ik, vanaf de achterkant van een overvolle vrachtwagen, beschilderd in wervelende psychedelische patronen, terwijl belletjes aan de achterkant bungelen en zachtjes rinkelen onder het gebrul van het verkeer.
Ik zie mannen met enorme borstelige baarden, anderen hebben keurig geknipte snorren en velen zijn gewoon gladgeschoren. Een man met een hoed met kwastjes en een golvende witte pyjama roept me boven het verkeer uit: 'Welk land?'
‘Engeland!’ antwoord ik!
‘Heel goed!’ zegt hij glimlachend, terwijl hij zijn duim omhoog steekt en op de een of andere manier zijn motor in één vloeiende beweging in een wheelie trekt.
We komen uit het verkeer en ik spring van de fiets en bedank mijn nieuwe vrienden Faizan en Mohammed.
De twee Pakistaanse avonturiers zijn lid van de binnenkort wereldberoemde Karakoram-club was via WhatsApp aan mij voorgesteld door Mobeen Mazhar een van de meest getalenteerde natuurfotografen van Pakistan.
Ze waren allebei vastbesloten om mij een leuke tijd te bezorgen en toevallig had ik geluk, want vanavond was een speciale avond.
Donderdag was het Soefidans...
We duiken en duiken door nauwe steegjes vol menselijkheid; schoenmakers en jongleurs, monteurs en handlezers, kinderen en pelgrims. Van alle kanten word ik met verbaasde glimlachen begroet.
We lopen een donker steegje in waar de geur van hasj zwaar in de lucht hangt en sluiten ons aan bij een eindeloze stroom mensen die een schaduwrijke binnenplaats opgaan.
Het is helemaal vol. Ik schat dat er minstens vijfhonderd mensen zijn.
Een lange man in een paars gewaad ziet dat ik de enige blanke man in de zaal ben en baant zich een weg naar mij toe. Hij strekt zijn hand uit en is even onzeker dat ik hem aanneem.
Voordat ik het weet wat er gebeurt, marcheert hij me door de strijd en neemt iedereen opzij die zijn pas durft over te steken. Velen komen naar hem toe en willen hem de hand schudden, terwijl het langzaam tot me doordringt dat deze kerel in de paarse gewaden iemand is die iedereen hoog in het vaandel draagt.
Hij leidt me naar het midden van het plein en krijgt een korte discussie met de twintig mensen die de vijf vierkante meter ruimte al in beslag nemen...
Met gebogen hoofden gingen ze vermurwen opzij om mij en mijn vrienden op een ontrolde deken te laten plaatsnemen.
De beroemdheid in het paars gewaad lacht naar me, vraagt me te gaan zitten en verdwijnt in de menigte.
Dat was Sial Khan, een van de beroemdste soefidansers van Pakistan, legt Mohammed uit terwijl hij mij een sigaretje geeft.
Dit wordt een geweldige soefidans, je hebt veel geluk
Ik kan het nauwelijks volhouden. Van alle kanten verschijnen er joints, iedereen die graag met een buitenlander wil roken.
Ik rook trillende handen en neem het tafereel in me op terwijl ik recht voor me zit, want het lijkt erop dat ik de beste beschikbare stoel heb gekregen, een groep Dhol Drummers begint met het opzetten.
Een Dhol-trommel is een enorme tweezijdige trommel die van oudsher in een groot deel van Pakistan en India werd gebruikt voor ceremonies, bruiloften en natuurlijk om krijgers in vuur en vlam te zetten voor een gevecht.
In een meditatieve staat van trance komen.Foto: @intentioneledetours
Er zijn vijf drummers, vier kleine pezige mannen met indrukwekkende biceps, die zich druk maken over hun drumstel en de vele kreten van bewondering uit het publiek negeren.
De vijfde is een reus van een man en duidelijk de leider van de groep, sluit zijn ogen, zijn gezicht naar de hemel gericht, zijn lippen bewegen snel en stil, een gebed dat ik probeer op te vangen, maar kilometers ver mis.
De drummers beginnen.
dingen om te doen rond Austin
A-tap tik tik A-tap tik tik... Metaalachtige noten die op de wind drijven.
De menigte begint.
Ritmisch zwaaien, verleidelijk voor het oog en verwarrend voor de zintuigen, synchroon met de drums.
Een tweestemmig gezang...
gids voor nyc
Het zal gebeuren!
Raj Raj Raj!
Een groep soefi-priesters begint elk gekleed in verschillende opsmuk te verzamelen.
Iemand die een oogverblindend groen vest draagt, ingelegd met glimmende juwelen, wappert plotseling met zijn armen alsof hij weg wil gaan.
Een andere stillere met een indrukwekkende baard vol krullen drukt zijn handpalmen tegen elkaar, buigt in de richting van de Dholmeester en begint langzaam te draaien.
Hij draait één keer twee keer langzaam, bijna lui, met uitgestrekte armen, een menselijke tol, een paardebloemzaadje gevangen in de wind.
De anderen beginnen een voor een te bewegen en voegen zich bij de strijd. De soefidans is begonnen.
Het drummen wordt intenser, minuten veranderen in uren terwijl de drummers gloeien van het zweet van een leerling die het voorhoofd van de Dhol-meester dweilt en zijn ogen op een onbekend punt gericht houdt.
De soefidansers dobberen en weven diep in trance, ze jiven en draaien een epileptische conga-lijn van krankzinnige bewegingen.
Allah is geweldig!
Ik doe mee en prijs de Goden omdat ze mij hebben toegestaan deel te nemen aan deze bijzondere avond.
De menigte is opgewonden. Hasjrook overspoelt alles. Ik zie een chillum-periscoop tevoorschijn komen uit de verwarde zee van de mensheid en perfecte rookringen vrijgeven van misschien wel dertig centimeter breed in het turkooisblauw van de nachtelijke hemel.
Een heilige zwerver baant zich een weg door de zittende menigte. Schelpen in zijn haar klikken zachtjes onder het meedogenloze drumwerk, het gejuich, het gejoel, het zingen, een geur van jasmijn raakt me kort voordat ik overweldigd wordt door de geur van hasj, zweet en aarde.
En dan zie ik hem.
Sial Khan, de beroemde soefidanser, drukte zijn paarse gewaad strak en zijn krullende haar viel op zijn borst en kwam de cirkel binnen.
De anderen maken een respectvolle buiging.
Op één na allemaal.
Pater Lachaise
De man in het groene vest is nu zo verzonken in zijn eigen trance dat de buitenwereld een vreemde voor hem is. Zijn ogen zijn gesloten, draaiend en bewegend. Zijn hoofd beweegt heen en weer als een gekke schildpad. Zijn lippen stevig op elkaar gedrukt. Zijn voeten doen stof opwaaien.
Sial Khan begint te dansen. Het is anders dan alles wat ik ooit heb gezien.
Zestig seconden of langer draait hij op zijn voeten in een beweging die de natuurkunde tart, een beweging die ik niet echt met woorden kan vatten.
Een menselijke tornado.
De Tasmaanse Duivel-tekenfilm uit mijn kindertijd.
Hij draait sneller rond dan ik voor mogelijk had gehouden.
Hij trekt zichzelf terug uit het scherpe afnemende zweet dat van zijn gezicht druipt en draait zich om om te buigen voor de Dhol-Meester.
In een of andere daad van waanzin durft de kerel in het groene vest het pad van de tornado in het paars gewaad te betreden, waarbij hij zijn dominantie over de ring uitdaagt. Er volgt een gevecht en dan is het allemaal voorbij als de onverlaten met het groene vest uit de meest gewaardeerde plek op de dansvloer wordt geworpen, de plek direct voor de Dhol-meester.
De menigte die de woordenwisseling ziet, kijkt geamuseerd toe en besluit dan mee te doen.
Er breekt een gevecht uit, misschien twintig meter bij mij vandaan, waardoor steeds meer mensen verliefd worden. We duwen terug tegen de muur van de mensheid en dreigen ons te overspoelen. Een soort mosh-pit vormt de soefi's dans op de drummer en trommelt nog steeds. De nacht is nog lang niet voorbij...
Mijn avond zag er zo uit.... behalve met veel meer mensen.Sial Khan neemt me bij de schouder en duwt me door de menigte terwijl zijn volgelingen met uitgestrekte handen naar voren komen en met juwelen getooide ringen en voorgerolde rookjes aanbieden als eerbetoon. Hij glimlacht en geeft de rookjes aan mij door en duwt iedereen opzij die ons pad blokkeert.
Eén man draait zich boos om en bij het zien van de meester in het paars gewaad en de verbijsterde backpacker glimlacht hij behoedzaam een stap achteruit met uitgestrekte handen.
We laten Mohammed en Faizan achter. Mijn Pakistaanse broers nemen me samen met Sial Khan mee naar een kleine kamer waar ik Pappu Saeen, de Dhol-meester, en de rest van zijn groep ontmoet.
Lang haar valt nat van het zweet van de recente excursies op de grond en ik schud menig uitgestrekte hand, elk versierd met schitterende edelsteenringen.
We smullen van pittig eten en warm brood. Ik verslind kip en rundvlees, lams- en schapenvlees.
We zitten te kletsen en te eten terwijl ik probeer alles te leren wat ik kan over de soefi-danstradities, de dhol-drummers en zelfs meer over Pakistan; Ik ben hier pas een paar dagen.
De uren strekken zich uit tot het begin van de ochtend, totdat Faisan en Mohammed me uit de kleine kamer leiden waar ik me omdraai om te betalen, maar daar is natuurlijk al voor gezorgd.
Ik weet niet waar ik vannacht zal slapen. Ik weet alleen dat Faisan en Mohammed iets zullen regelen.
Dit is Pakistan.
goedkoopste land om naartoe te reizen vanuit de VS
Het is anders dan welk land dan ook dat je kent.
Het is verre van wat je zou verwachten…
Ik wil de bevolking van Pakistan enorm bedanken en vooral de leden van de Karakoram Club die voor mij hebben gezorgd tijdens mijn Pakistaans backpackavontuur.
Als je meer wilt weten over Dhol Drumming, raad ik je aan om eerst een bezoek te brengen aan de Qalanderbass Facebook-pagina – dit zijn de jongens die ik het geluk had te zien spelen terwijl ik in Lahore was.
Voor meer informatie over soefidansen in Lahore en het soefisme in Pakistan begin hier .
Er is MEER waar deze vandaan komt... Ook al is het helemaal gek…Koop ons een koffie !
Een paar van jullie lieve lezers stelden voor om een fooienpot voor directe ondersteuning als alternatief voor boeken via onze links, aangezien we hebben besloten de site advertentievrij te houden. Dus hier is het!
Dat kan nu koop The Broke Backpacker een kopje koffie . Als je onze inhoud leuk vindt en gebruikt om je reizen te plannen, is dit een zeer gewaardeerde manier om waardering te tonen 🙂
Bedankt <3